Czasy Present Simple i Continuous – określenia czasowe w czasach teraźniejszych

Wprowadzenie do czasów Present Simple i Present Continuous – określenia czasowe

Gramatyka angielska bywa wyzwaniem, ale z odrobiną humoru i odpowiednią dawką praktyki może stać się prostsza i bardziej przystępna. Dzisiaj przyjrzymy się różnym czasom gramatycznym – od podstawowych po bardziej zaawansowane – z naciskiem na praktyczne wskazówki i ciekawe porównania. Skupimy się na dwóch czasach teraźniejszych: Present Simple i Present Continuous, analizując ich zastosowanie w kontekście określeń czasowych.

Czasy te to fundament nauki języka angielskiego. Present Simple opisuje czynności stałe, powtarzalne, codzienne, natomiast Present Continuous wskazuje na działania odbywające się właśnie teraz, w tej chwili. Różnice w ich użyciu najlepiej zrozumieć, przyglądając się nie tylko budowie, ale i określeniom czasowym, które im towarzyszą. Dlaczego? Bo to właśnie one pomagają nam zrozumieć, kiedy używać jednego, a kiedy drugiego czasu.

Przygotowaliśmy dla Was nie tylko zasady, ale i porady, które sprawią, że zapamiętanie reguł stanie się łatwiejsze. Znajdziecie tu wyjaśnienia, przykłady oraz wskazówki dotyczące pozycji określeń czasowych w zdaniach – od klasycznych po te bardziej zaawansowane. Czas na zanurzenie się w tajniki angielskiej gramatyki – zapinajcie pasy, zaczynamy!

Budowa czasów teraźniejszych w j. angielskim – przypomnienie

Dzisiaj czasy teraźniejsze – te, których uczymy się na samym początku, pod kątem określeń czasowych, które im towarzyszą. Najpierw przypomnijmy sobie budowę obu czasów:

Czasy Present Simple i Continuous

Podstawowa różnica między tymi czasami jest taka, że czas Present Continuous dzieje się w tym momencie, a czas czynności w czasie Present Simple są stałe, powtarzają się – zawsze, codziennie, co 2 dni, etc. tak więc:

I am working – TERAZ/W TYM MOMENCIE pracuję (nie przeszkadzać!)

I work here – ja tutaj (W OGÓLE) pracuję – jest to moje miejsce zatrudnienia, przychodzę codziennie, siadam za biurkiem i zabieram się do roboty.

W związku z tym, czas P. Continuous lubi się z takimi określeniami czasu jak: now (teraz), at the moment (w tym momencie), czy at present (obecnie), natomiast  P. Simple idzie za rączkę z always (zawsze),usually (zazwyczaj), often (często), sometimes (czasami), once in a while (raz na jakiś czas), occasionally (okazjonalnie, od czasu do czasu), rarely/seldom (rzadko), hardly ever (prawie nigdy), never (nigdy). Nie możemy ich jednak postawić ot tak sobie – gdziekolwiek w zdaniu, one mają swoje  określone miejsce, i tak jak my, przyzwyczajeni jesteśmy siedzieć w konkretnej ławce w szkole, tak i one niezbyt dobrze się czują gdzie indziej ;).

A tak na serio – dlaczego tak jest? W języku polskim możemy sobie przestawiać wyrazy po zdaniu do woli, bo u nas odmieniają się końcówki, więc czy to Jaś kocha Basię, czy Basię kocha Jaś,  wiemy kto kogo, natomiast jeśli zamienimy Johna i Barbrę  miejscami w tym samym zdaniu, tylko po angielsku, to się zdziwimy: John loves Barbara >>>> Barbra loves John.  To już nie Jaś kocha Basię, tylko Basia kocha Jasia, co niekoniecznie musi być zgodne z prawdą…

Wracając do czasów naszych określeń czasu, mogą one stać albo na zewnątrz zdania (czyli na początku i końcu), albo w środku (czyli „skitrane” gdzieś między słowami).  Jeśli chodzi o now, at the moment, czy at present (a więc Present Continuous), sprawa jest prosta – stoją za zewnątrz:

Now/At the moment/At present I am working.

LUB

I am working now/at the moment/at present.

Natomiast nie jest już tak prosto z przysłówkami częstotliwości. Najpierw uporządkujmy je sobie na osi czasu, od zawsze do nigdy.

Do tej listy możemy jeszcze dodać every day (codziennie), every two days (co dwa dni), twice a month (dwa razy na miesiąc) etc.

Angielski bywa matematyczny, i tak jak minus i minus daje plus, tak gdzie w polskim używamy dwóch zaprzeczeń (on nigdy nie pracuje ciężko), to po angielsku wystarczy tylko jedno i już wiemy, że NIE i koniec. W związku z tym, używając never i hardly ever w zdaniu, nie dodajemy już not, tylko robimy zdanie twierdzące:

He never/hardly ever doesn’t work hard.

He never/hardly ever  works hard.

Wszystkie przysłówki z piramidki oprócz once in a while (czyli te krótkie, „jednosłowowe”) lubią przebywać pomiędzy innymi słowami, czyli w środku zdania, PRZED czasownikiem:

I always/often/hardly ever (etc.) work hard

Czemu  przed czasownikiem a nie po podmiocie? Dlatego:

I don’t always/often (etc) work hard

W przeczeniu dochodzi nam jeszcze don’t, rozdziela czasownik i osobę. Więc pamiętajcie: przed czasownikiem.

W pytaniach always, etc. zostaje na swoim miejscu:

Do you always work hard?

Od tej reguły jest wyjątek: czasownik to be i czasowniki modalne (np. can). Tutaj nasze określenie czasowe ustawia się PO czasowniku

I am never/often, etc. late./ I can never do it right

I’m not often late./ I can’t always do it right.

W pytaniach always/often, etc.  zostaje w tym miejscu, w którym było w zdaniu twierdzącym i przeczącym, czyli:

Are you often late?/ Can you always do it right?

Z tej gromadki części bywa ciasno w środku, więc ruszają sobie na zewnątrz: na początek albo koniec zdania.

Occasionally I am late./I am late occasionally.

Takiego manewru nie mogą jednak wykonać te najbardziej ekstremalne, czyli, czyli always i never, a także te negatywne, czyli  rarely/seldom, one lubią być otoczone innymi słowami.

Always I am late./I am late always.

Natomiast jeśli chodzi o often, ono jest trochę nieśmiałe, z przodu sobie samo postoi, natomiast z na końcu potrzebuje towarzysza i zabiera ze sobą słówko quite (całkiem) albo very (bardzo):

Often I am late./I am late quite/very often.

Na koniec zostały nam samotniki: every day, once in a while. One przebywają tylko na zewnątrz zdania (pewnie nie lubią tłumów – i tak składają się z paru słów, a nie tak jak always,  jednego samotnego wyrazu, więc dalej się nie pchają):

Every day/Once in a while I work hard. I work hard every day/once in a while.

Podsumujmy:

1. Present Continuous – now, at the moment, at present, stoją na zewnątrz (czyli początku i końcu).
2. Present Simple – always, usually, often, sometimes, once in a while, occasionally, rarely, seldom, hardly ever, never, every day, etc.
3. Never i hardly ever – nie robimy zdania przeczącego, tylko twierdzące.
4. Większość z powyższej listy – te składające się z jednego słowa plus hardly ever lubią przebywać w środku zdania – PRZED czasownikiem, a NIE po podmiocie.
5. Czasem zdarza im się wychodzić na zewnątrz, czyli początek albo koniec, ale nie tym ekstremalnym (always, never) i nie negatywnym (hardly ever, rarely, seldom).
6. Na końcu zdania do often dodajemy quite/very >>>quite/very often.
7. Reszta, czyli te dłuższe (every day, every 2 days, once in a while) stoją na zewnątrz – na początku albo końcu zdania.